De eenzaamheid tijdens corona.

Half maart werd ik, samen met vele anderen, stilgezet.

Als chauffeur leerlingenvervoer zat ik van het ene op het andere moment thuis.
Oké, wat nu?
Eerst ging het nog wel redelijk.
Maar na een poosje kwam het oude (soms vertrouwde) gevoel terug.
Het gevoel van waardeloos zijn
Het gevoel van, zie je wel dat ik niets kan.
Het enorme gevoel van eenzaamheid, van leegte.
Gevoelens waar ik heel vertrouwd mee ben/was, maar die ook al best wel naar de achtergrond waren geholpen, verwerkt waren d.m.v. therapie. En daar waren ze weer, wat nu????

 Ik voel me verlaten.
Dobber alleen rond,
Opgesloten, donker om me heen.
Wie helpt me het touw te pakken.
Wie helpt me weer aan houvast zodat ik verder kan.

De ideeën voor dit werk “Eenzaam”, zaten al een tijdje in mijn hoofd. Maar toen ik de ideeën eenmaal uitgewerkt had en vorm had gegeven, kwamen de nare gevoelens nog harder binnen. Bij het uiteindelijke maken van dit werk, rolden de tranen over mijn wangen.

Ik denk zeker dat het maken van dit werk me geholpen heeft om deze tijd te verwerken.

Lieve groet,
Jennie