Het verhaal van Arjen
Dit is het verhaal van Arjen, mijn verhaal. Ik wil niet langer zwijgen omdat de daders, een vrouw en een man, het mij opgedragen hadden. Dit is waar ik nu voor kies.
Het is een aantal keren gebeurd, dat grote-mensen mij meetrokken in hun boze
grote-mensen-wereld van misbruik en geweld; ik was nog maar 5 jaar. Het heeft mijn leven lang, met alle gevolgen van dien, in diep zwijgen weggestopt gezeten op de bodem van mijn ziel, tot het niet meer ging. Een aantal jaren geleden werd Complexe Post Traumatische Stress Stoornis vastgesteld…
Pijn, verdriet, angst en eeuwige alertheid werden trouwe metgezellen. De tijd wiste (bijna) alles uit mijn geheugen, maar mijn lichaam heeft het onthouden.
Wat niet gewist werd was het woord ‘lieve’. Ik was, zonder te weten waarom, bang voor dat woord, ik wilde niet lief zijn!
Herinneringen kwamen terug, ook dat de man tegen me zei, dat ik ‘zijn lieve jongen was en ik aan niemand mocht vertellen wat we saampjes gedaan hadden’.
Daarbij had hij zijn handen om mijn gezicht gelegd, ze voelden hard en koud als staal; samen met die woorden bevroor ik.
Een naakt jongetje in een naakte kamer, alleen met een tjitjak (klein hagedisje). We zwegen in kale eenzaamheid…
Ik kreeg dingen in mijn mond die me nu nog het gevoel geven van een mond vol levende regenwormen.
Tekenen heeft mij ook enorm geholpen om te vertellen en vooral te laten zíen, wat er was gebeurd; voor mij zijn beelden krachtiger dan woorden in een verhaal.
Ik had me voor hem onder een bed verstopt en ik keek angstig afwachtend naar het metalen spiraal van het bed. Ik, een kind, een poppetje. Hij vond me toch.
Tekenen helpt me ook om gevoelens te uiten. Deze heb ik eruit geperst na een gruwelijk angstige nacht waarin ik weer terug was naar ‘toen’…
In het lange en zware proces van herstel kwam ook het punt van vergeving naar voren. Van de vrouw werd me duidelijk dat zij enorme wroeging, spijt, verdriet, schaamte en schuld heeft gehad over het gebeuren. Ook nu hielp tekenen me om die gemoedstoestand uit te beelden en kon ik in de vorm van een metafoor, laten zien hoe mijn vergeving eruitzag, nl. twee kinderarmen die bereid zijn om haar de voeten te wassen.
