Esther Veerman schilderde, tekende en beschreef sinds 1983 dat wat in haar leeft. De binnenwerelden zochten al die tijd een weg naar buiten, zonder te weten wat het betekende om zo verborgen te leven. Pas na vele jaren werd meer en meer duidelijk dat zich in de jeugd vreselijke dingen hadden afgespeeld die nu een uitweg zochten. Veel daarvan heeft een weg naar buiten gevonden via schilderijen.
Citaat Esther: “Voor mij zijn de schilderijen in de eerste plaats zo waardevol omdat ze emoties vertalen die ik heel moeilijk onder woorden kan brengen. De schilderijen zijn er vaak ook eerder dan de herinnering. Ze gaan er als het ware aan vooraf. Ze banen een weg voor mijn binnenwereld en leggen contact voordat ik stamelend woorden kan geven.
Ik hoop van harte dat mensen herkenning vinden en zich bemoedigd weten in dat zij niet alleen zijn in hun zoeken, in de eenzaamheid van hun intense emoties. Ik weet, ik heb ervaren hoe alleen ik was. In mijn weg van herstel, ontdek ik dat er anderen zijn die mij nu willen vertellen dat ik niet langer de enige ben, deze weg alleen hoef te gaan, deze levensweg. Er zijn mensen die een stukje mee oplopen, die willen steunen, luisteren, bemoedigen, herkenning willen geven, gids willen zijn waar nodig.”
Being compelled to make art has been a gift to my heart, mind, body and soul. Making art has allowed me to express what is sometimes inexpressible with words. It has allowed me to share with others the contents of my dreams, my inner fears, deepest loves, and the process of healing many childhood hurts. Often it is about the ever ongoing journey of transformation that we as human beings can experience throughout our lives should we choose to follow that thread.
I create because there is a need to express what comes to me from deep down, whether it’s the awe I feel when I look into the compelling center of a lily, or the pain and tenderness that sometimes rises up to be seen, or the joy of my own inner spring of love. There’s an urge to share with others these big feelings and experiences, and to be understood. Isn’t that so much a part of being here, to be in connection and communion with others? It seems that art in all its various forms brings us together as it helps us appreciate our differences, and also reveals to us what we have in common. ~ With deepest appreciation for “seeing” me and allowing me to share my art with you.
Mijn naam is Jennie (1969)
Getrouwd en moeder van 4 kinderen. Een aantal jaren geleden ben ik erachter gekomen dat ik in mijn vroege jeugd seksueel ben misbruikt. Jarenlang heb ik me niet goed gevoeld, heb ik me klein en eenzaam gevoeld, was ik voor mezelf niets waard. Hoe kon dit? Op een gegeven moment kwam er een gesprekspartner op mijn pad die me enorm geholpen heeft. Met heel veel geduld gesprekken gevoerd en uiteindelijk hebben we de kern van dit slecht zijn gevonden.
Dit was vreselijk, eerst nog lang gedacht dat dit niet waar kon zijn, maar de beelden bleven zich maar aan mij opdringen. Maar toen moest ik verder, therapie volgde.Maar ook een aansporing om hier creatief mee aan de slag te gaan.En zo ontstonden er ideeën om van stof en soms ook andere materialen, (wand)kleden te gaan maken. Hiermee help ik mezelf om bepaalde gevoelens zichtbaar te maken en een veilig plek te geven.Door hier nu mijn kleden te laten zien wil ik proberen om mezelf te laten weten dat ik er ook mag zijn zoals ik ben. Het is een enorme overwinning dat ik dit nu durf.
Deze schilderijen betekenen iets. Het gaat over pijn, boos, verdrietig, bang, angstig, niet begrepen, niet gehoord… (het schilderij met het masker). Maar ook de bloemen verwijzen naar alle therapieën, de opnames, het leren leren leren. Wat kan je anders doen, hoe kun je dingen anders beleven, en jezelf een doel stellen. Zelfs nu leef ik met stress, moet ik mijn huis uit, weg is de veiligheid de geborgenheid en de rust.
“Het masker” verwijst naar de tijd dat het het slechtst met mij ging.
Het werk “Zon, zee, strand” naar de tijd dat het redelijk ging.
“Bloemen” is mijn laatste schilderij. Ik was klaar en niet meer opgenomen, KLAAR!!!
Nu ben ik ervaringsdeskundige. We hebben waar ik werk een leuk team, voornamelijk op de ouderenafdeling. Ik volg nog steeds cursus na cursus en leer elke keer bij.
Ik ben Ingrid von Weersch, 32 jaar en te omschrijven als een rustige en schrijfgrage, fotograferende creatieveling. Aan mijn ervaring met seksueel misbruik heb ik woorden gegeven in gedichten. Het heeft mij geholpen om zo letterlijk woorden te vinden voor wat er is gebeurd. Dat zorgt ervoor dat ik de ervaring een plek kan geven in mijn leven.
Ik begon met schrijven in mijn jeugd en heb dit over vele jaren gedaan. Het resultaat is mijn, in november 2017, uitgebrachte gedichtenbundel ‘In de zon’. De titel verwijst naar vele dingen, maar een ervan is ‘iets van het donker naar het licht brengen’. Ook staat de zon voor mij voor positiviteit. Dat je kunt helen van trauma. Dat wil ik ook uitdragen met mijn gedichtenbundel.
Ik hoop dat mijn bundel anderen inspireert om te helen van hun eigen ervaring(en) met seksueel geweld en dat het bovendien een inspiratiebron mag zijn voor hulpverleners en andere betrokkenen.