Being compelled to make art has been a gift to my heart, mind, body and soul.  Making art has allowed me to express what is sometimes inexpressible with words. It has allowed me to share with others the contents of my dreams, my inner fears, deepest loves, and the process of healing many childhood hurts. Often it is about the ever ongoing journey of transformation that we as human beings can experience throughout our lives should we choose to follow that thread.

I create because there is a need to express what comes to me from deep down, whether it’s the awe I feel when I look into the compelling center of a lily, or the pain and tenderness that sometimes rises up to be seen, or the joy of my own inner spring of love. There’s an urge to share with others these big feelings and experiences, and to be understood. Isn’t that so much a part of being here, to be in connection and communion with others?  It seems that art in all its various forms brings us together as it helps us appreciate our differences, and also reveals to us what we have in common. ~ With deepest appreciation for “seeing” me and allowing me to share my art with you.

Wie als kind gewelddadige gebeurtenissen meemaakt kan daar later in de volwassenheid veel last van hebben. Beste zou zijn, die nare gebeurtenissen te verwerken, een plek te geven en een bestendig en gelukkig leven op te bouwen. Soms lukt dat helemaal niet, omdat het allemaal te ingrijpend was, te langdurig, te zwaar, te ingewikkeld. Of het wordt niet verwerkt omdat in de volwassenheid de juiste hulp niet werd geboden en begrip en steun ontbrak. Of erger, omdat de gevolgen van zulke gebeurtenissen nergens werden begrepen en dan opzettelijk tegen je werden gebruikt, waardoor alles verergerde en het opbouwen van een leven nog weer moeilijker werd. Veel mensen die in hun jeugd ernstig getraumatiseerd worden hebben hier mee te maken. Ik ook. Vaak blijven de gevolgen in het verborgene, onzichtbaar voor anderen. Het onzichtbare hiervan kan zichtbaar worden gemaakt door het te uiten in creativiteit. Hierbij staat niet zozeer de techniek, maar de emotie en/of de verwerking centraal, de expressie is het doel.

Sinds 1992 maak ik expressief werk, rondom thema’s uit mijn jeugd. Kind mocht en kon ik nooit zijn, mijn ‘zelf’ is als kind volledig door anderen met veel geweld en haat afgebroken. Dat is de reden dat in mijn werk vaak kinderen voorkomen en nare dingen te zien zijn. De werkvormen zijn zeer divers qua techniek en materiaal. Meestal gebruik ik penseel, potlood en pastelkrijt, maar ik heb ook objecten gemaakt en expressief gewerkt door middel van glas en in ‘mixed media’, zoals via digitale expressie.

Kunst uit geweld. Dat voelt, alsof op een platgetreden, verwoest landschap een mooie bloem kan groeien, het begin van een nieuwe tijd. Waarin met kunst iets getoond wordt van de vreselijke wereld achter kindermishandeling. Een nieuwe tijd, waarin we hopelijk het geweld tegen kinderen én volwassenen achter ons kunnen laten.

Omdat techniek toch belangrijk is om van expressie ware kunst te maken, volg ik nu een deeltijd opleiding tekenen/schilderen aan een Kunstacademie in België. Daarmee hoop ik in de toekomst de boodschap van ‘Kunst uit geweld’ nog beter te kunnen uitbeelden.

Mijn naam is Jennie (1969)
Getrouwd en moeder van 4 kinderen. Een aantal jaren geleden ben ik erachter gekomen dat ik in mijn vroege jeugd seksueel ben misbruikt. Jarenlang heb ik me niet goed gevoeld, heb ik me klein en eenzaam gevoeld, was ik voor mezelf niets waard. Hoe kon dit? Op een gegeven moment kwam er een gesprekspartner op mijn pad die me enorm geholpen heeft. Met heel veel geduld gesprekken gevoerd en uiteindelijk hebben we de kern van dit slecht zijn gevonden.

Dit was vreselijk, eerst nog lang gedacht dat dit niet waar kon zijn, maar de beelden bleven zich maar aan mij opdringen. Maar toen moest ik verder, therapie volgde.Maar ook een aansporing om hier creatief mee aan de slag te gaan.En zo ontstonden er ideeën om van stof en soms ook andere materialen, (wand)kleden te gaan maken. Hiermee help ik mezelf om bepaalde gevoelens zichtbaar te maken en een veilig plek te geven.Door hier nu mijn kleden te laten zien wil ik proberen om mezelf te laten weten dat ik er ook mag zijn zoals ik ben. Het is een enorme overwinning dat ik dit nu durf.

Mijn naam is Tirza Rozema. In mijn kindertijd ben ik slachtoffer geworden van seksueel misbruik en lichamelijke en geestelijke mishandeling. Jaren lang heb ik gezwegen en al mijn emoties weggedrukt. Nu vind ik dat ik mag praten en mijn emoties mag tonen maar door mijn verleden lukt dat vaak niet, ik blokkeer als ik probeer te praten of als mijn emoties omhoog komen.

Ik heb ontdekt dat ik door middel van dichten wel mijn verhaal kan vertellen en mijn emoties kan uiten. Onder pseudoniem Hope Feniks plaats ik al gedichten op Facebook en daar krijg ik veel reacties op van lotgenoten die er wat aan hebben om mijn gedichten te lezen. Daarom vind ik het mooi dat ik nu de mogelijkheid krijg mijn gedichten hier te plaatsen.

Deze schilderijen betekenen iets. Het gaat over pijn, boos, verdrietig, bang, angstig, niet begrepen, niet gehoord… (het schilderij met het masker). Maar ook de bloemen verwijzen naar alle therapieën, de opnames, het leren leren leren. Wat kan je anders doen, hoe kun je dingen anders beleven, en jezelf een doel stellen. Zelfs nu leef ik met stress, moet ik mijn huis uit, weg is de veiligheid de geborgenheid en de rust.

“Het masker” verwijst naar de tijd dat het het slechtst met mij ging.
Het werk “Zon, zee, strand” naar de tijd dat het redelijk ging.
“Bloemen” is mijn laatste schilderij. Ik was klaar en niet meer opgenomen, KLAAR!!!

Nu ben ik ervaringsdeskundige. We hebben waar ik werk een leuk team, voornamelijk op de ouderenafdeling. Ik volg nog steeds cursus na cursus en leer elke keer bij.

Ik ben Ingrid von Weersch, 32 jaar en te omschrijven als een rustige en schrijfgrage, fotograferende creatieveling. Aan mijn ervaring met seksueel misbruik heb ik woorden gegeven in gedichten. Het heeft mij geholpen om zo letterlijk woorden te vinden voor wat er is gebeurd. Dat zorgt ervoor dat ik de ervaring een plek kan geven in mijn leven.

Ik begon met schrijven in mijn jeugd en heb dit over vele jaren gedaan. Het resultaat is mijn, in november 2017, uitgebrachte gedichtenbundel ‘In de zon’. De titel verwijst naar vele dingen, maar een ervan is ‘iets van het donker naar het licht brengen’. Ook staat de zon voor mij voor positiviteit. Dat je kunt helen van trauma. Dat wil ik ook uitdragen met mijn gedichtenbundel.

Ik hoop dat mijn bundel anderen inspireert om te helen van hun eigen ervaring(en) met seksueel geweld en dat het bovendien een inspiratiebron mag zijn voor hulpverleners en andere betrokkenen.

Niemands kinderen Je kunt het geloven of niet, maar het is een fabel dat ouders altijd van hun kinderen houden. Het is een onderwerp waar niet of nauwelijks over gesproken wordt – niet door de ouder(s), maar ook niet door het verwaarloosde kind zelf, dat de illusie van liefde nodig heeft om te kunnen overleven. Ouders gebruiken hun kinderen vaak voor hun eigen welzijn. Het kind krijgt een zware rol toebedeeld in het kwetsbare huwelijk van zijn ouders en draagt zo bij aan het gezinsevenwicht. Kinderen zijn dan de steunpilaren van hun ouders in plaats van dat zij zelf steun ontvangen; ze groeien op in een privé-oorlogsgebied en proberen te overleven. Daarom heb ik dit Portret genoemd: Niemandskind, naar een gelijknamig boek over dit onderwerp van de auteur, Carolien Roodvoets.

Uiterlijk niets aan te zien, ontvangt ze van niemand steun. Ze voelt zich leeg en misbruikt. Een gestolen jeugd. Ik heb gemerkt, dat het juist wereldwijd, kunstenaars zijn die grote maatschappelijke verschijnselen in hun kunst verwerken. Dat is een dominerend onderdeel van kunst.

Mijn naam is Hanna geboren op 30 juni 1965.
Ik heb deze werkstukken gemaakt na een EMDR sessie in de baarmoeder.
Het werkstuk is een embryo gemaakt van kleine snippertjes papier.
De eerste afbeelding met de rode lijst is het origineel hiervan heb ik een kopie gemaakt met de tekst erbij wat ik heb gevoeld tijdens deze sessie.

Mijn moeder was 18 jaar en ongehuwd zwanger, ik was een ongewenst kind. Dit heb ik altijd gevoeld in het contact met haar. Door haar afwijzing ben ik onveilig gehecht en heeft mijn stiefvader mij seksueel kunnen misbruiken zelfs in haar bijzijn.

Over nieuw werkstuk. (3e Foto)

Het had zo’n veilig plekje moeten zijn dichtbij moedershart.

Maar het was donker en ik voelde mij zo vreemd.
lk hoorde stemmen maar die ene stem dichtbij was zover weg.
In mijn buikje voelde ik een kriebel en rnijn lijfje voelde zo zwaar.
Met mijn duimpje in de mond voelde ik mij even niet zo raar.

Toen ik mijn plekje verliet voelde ik weer die kriebel en zo’n verdriet.
lk heb alleen een mama, een papa is er niet.
Opa en oma zijn blij met mij van mama weet ik het niet.
lk krijg heel veel knuffels van oma ook als zij verdrietig is.
Toen ik niet meer bij opa en oma mocht wonen was ik verdrietig en bang.
lk wilde niet met mama mee!
Mijn ingeslikte tranen kwamen in mijn buik terecht.

Opa en oma bleven van mij houden van mama weet ik het niet.

©Hanna

De eerste drie jaren van mijn leven ben ik opgegroeid in mijn ouderlijk gezin. Mijn vader haatte me, omdat hij dacht dat ik van iemand anders was en ik werd als heel jong kind slachtoffer van zeer ernstig geweld. Nadat ik vlak voor mijn derde levensjaar was weggehaald en bijna een jaar in een kinderhuis verbleef, kwam ik op bijna vierjarige leeftijd in een zwaar gereformeerd zwartekousenkerk pleeggezin, waar het heel slecht was. Hier ben ik tussen mijn achtste en twaalfde op mijn geslachtsdelen gemarteld en tot mijn zeventiende jaar systematisch mishandeld, vernederd, en veelvuldig opgesloten. Ik werd volledig geïsoleerd; ik mocht geen vriendjes of contacten hebben en werd vanaf mijn zevende gebruikt om het huishouden te doen.

Ondertussen ging ik naar school, maar kon uiteindelijk de school niet afmaken, omdat ik naar het bos vluchtte en niet meer normaal kon leven; als ik weggelopen was bleek mijn leven een totale chaos. Ik ging van opvanghuis naar slaaphuis, tussen drugsverslaafden en werd dakloos, moest met allerlei mensen mee voor seks om te overleven en uiteindelijk op mijn negentiende werd ik ‘volwassen’.
De kinderbescherming heeft mij laten zitten terwijl ze wisten dat twee van mijn broers vanwege mishandelingen waren weggelopen.

Een aangifte tegen de pleegouders met ondersteunende verklaring van één broer vanwege martelingen op geslachtsdelen van mij als kind is door de officier van justitie afgedaan als ‘gering feit’. Niemand is ooit aangesproken, nergens is ook maar erkenning geweest en in hulpverlening en GGZ instellingen moest je als pleegkind vooral dankbaar zijn en je mond houden.
Een mislukte therapie demonstreerde dit goed, waarbij één van de meest deskundige therapeuten van Nederland mij als kind verantwoordelijk hield voor het geweld dat mij was aangedaan.

Uiteindelijk kreeg ik stabilisatie-therapie, waarbij ik wel vijf trauma-gerelateerde diagnoses had, maar ik mocht niks verwerken en wist niet wat er met mij aan de hand was. Nu, 55 jaar oud, leef ik dagelijks met herbelevingen en weet ik niet hoe ooit nog een juiste therapie te vinden. Ik heb nooit geleerd hoe om te gaan met alles. Ik heb geen vaardigheden geleerd en kan de straat niet op vanwege de vele triggers van mensen, dieren, gebouwen enz.

De schilderijen zijn in 1993 en 1994 gemaakt in olieverf en oliepastel/ softpastel naar aanleiding van de verschrikkelijke marteling en moord op peuter James in Engeland door twee tienjarige jongens. Vanaf dat moment, twee jaar voor ik in therapie ging, maakte ik wel 400 schilderijen naar aanleiding van mijn eigen levensverhaal, waarvan hier een selectie te zien is.

Mijn belevingswereld op doek!

Ik maak reeds vele jaren kunst. Het heeft me steeds geholpen om mijn gevoel te uiten.
Ik ben in 2018 geïntegreerd van DIS (dissociatieve identiteitsstoornis). Mijn werken zijn dan ook veranderd…
Ik was erg getraumatiseerd. Nu na integratie schilder ik als geheel. De psychische evolutie zorgde ook voor evolutie in mijn werken.
Het blijft voor mij een uitlaatklep waar ik fier op ben.
Geniet van het bekijken van mijn werken!

Hilde Moreel (België)