Marilyn van Raaij

Mijn naam is Marilyn van Raaij, een 35 jarige Zwolse en de ene helft van het Zwolse kunstkoppel.
Mijn “band” met geweld is dat ik een relatie van 5,5 jaar achter de rug heb waarin veel huiselijk geweld, in alle vormen, voor kwam.

Na deze 5,5 jaar ben ik in een zeer diep dal terecht gekomen.
Het verwerken van alles viel me zeer zwaar… Na enige tijd kreeg ik een nieuwe relatie met een hele lieve man.. Iets wat mij op dat moment vreemd was als het een relatie betrof.
Gelukkig bezat hij veel geduld en rust. Samen hebben we flink wat mee gemaakt omtrent de verwerking van mijn vorige zeer heftige relatie.

Alles bij elkaar heb ik toch wel 10 jaar nodig gehad om de ECHTE Marilyn weer terug te vinden.
Mijn partner en het maken van kunst heeft mij hier heel erg bij geholpen. Ik creëerde rust in mijn innerlijk en van daaruit ontstond er een hele vrolijke kleurrijke wereld waarin ik op leefde en die mij energie gaf. Een wereld die ik een ieder zo gun! Kleuren kunnen namelijk erg veel voor mensen betekenen. Mijn wens is dan ook om mijn met kunst de wereld een stukje mooier te maken.

Graag nodig ik u uit om dit zelf te ervaren.

/door

Jos Debije

Jos Debije, geboren op 11 oktober 1963 wonende te Zwolle.

Sinds een kleine twee jaar als autodidact de kwast opgenomen om mijn gedachten en beelden, op mijn geheel eigen wijze, aan het doek toe te vertrouwen.

Na een redelijk bewogen leven, mijn rust gevonden bij mijn partner die heel direct betrokken is geweest bij huiselijk geweld. We zijn samen door het proces gegaan om haar huiselijk geweld verleden, een plek te geven.

Ik schilder veelal in vrolijke kleuren en ongedwongen taferelen, laat ik mijn hart spreken en mijn fantasie de vrije loop en zo ontstaat een creatie die, naar mijn wens, bijdraagt aan een iets heldere, vrolijke wereld. Een wereld zoals die zou moeten zijn….
Jos Debije…..aangenaam !

/door

Vinnie Nauheimer

Vinnie Nauheimer heeft uitgebreid geschreven over het onderwerp seksueel misbruik binnen de (katholieke) kerk. Zijn artikelen, gedichten en schilderijen zijn te vinden op websites over de hele wereld. Hij is de auteur van Epistles on Clergy Abuse; hierin staan op chronologische volgorde de brieven die hij in 8 jaar tijd heeft gestuurd naar bisschoppen om het seksueel misbruik door katholieke priesters aan de kaak te stellen.

Hij heeft een boek met gedichten geschreven: Silent Screams (Stille Schreeuw). Ook het toneelstuk ‘The Predator wore a Collar’ is van zijn hand. Zijn kruistocht tegen seksueel misbruik door priesters binnen de katholieke kerk, begon in 1998 toen hij de priester van zijn pastorie wilde laten verwijderen omdat deze heeft geprobeerd zijn zoon te molesteren in zijn eigen huis. Uiteindelijk is de priester uitgetreden in 2004. Sindsdien heeft Vinnie vele overlevenden geholpen met zijn kunstwerken en schrijfwerk.

/door

Simone Goudzwaard

In 1972 ben ik op de Veluwe ter wereld gekomen. Ik ben zeer gelukkig met Ron getrouwd en heb twee fantastische zonen!

In mijn verleden heb ik meerdere malen te maken gehad met huiselijk geweld in verschillende vormen.
Dit heeft mij anders naar mijzelf doen kijken en ik kan met grote stelligheid zeggen dat ik er een sterker en mooier mens door ben geworden.

Ik ben geen slachtoffer, ik ben Simone, een mens…

/door

Sabina

Ik heb altijd graag getekend. De noodzaak van het tekenen is echter toegenomen door de vele ervaringen met geweld. Ik troost mezelf met papier en krijt. Het liefst trek ik me terug in mijn binnenwereld, waar het veilig is. Tekenend gaat alles weer stromen. Ik word er blij van. Het is bevredigend en verrijkend als er iets moois uit mijn handen komt en ik iets moois tegenover de lelijkheid in de deze wereld heb gezet.

Ik heb er dertig jaar voor nodig gehad het juk van mijn jeugd van me af t werpen. Het is frustrerend dat ik telkens op wrede wijze uit mijn teken-bel getrokken word door uitkeringsinstanties die met hun vuile rapporten, stigmatisering en dreigbrieven dat juk steeds weer terug op mijn schouders leggen. Niemand schijnt te snappen hoe de dreigementen van de overheid oude wonden steeds opnieuw openrijten. Tekenen voelt dan wel eens als dweilen met de kraan open.

Maar ik heb stille hoop dat de Sprookjes van Sabine het gaan winnen.

/door

Ron Goudzwaard

Ik ben op 2 juli 1963 geboren te Monrovia in Liberia en heb het schilderen 5 jaar geleden ontdekt en ben autodidact. Op een zonnige vrijdag was ik onderweg van Duitsland naar Nederland en besloot in Duitsland mijn eerste verf spullen te kopen. De volgende dag ben ik gaan schilderen en mijn vrouw Simone was onder de indruk.

Zij heeft mij gestimuleerd om daarmee door te gaan. Mijn vrouw is later ook inspiratie voor een aantal van mijn werken en gedichten geweest. In de partnerkeuze had zij in het verleden geen geluk.
Zij heeft mij haar verhaal verteld van de mishandelingen, het stalken, de angst die daarmee gepaard gaat en het onbegrip dat daarbij hoort.

Dit heeft mij dermate emotioneel geraakt dat ik wel een aantal schilderijen en gedichten daarover moest maken! Feitelijk zijn de schilderijen een weergave van haar gevoelens en emoties van die tijd.
Toen Esther mij vroeg of ik met die schilderijen en gedichten mee wilde doen, twijfelde ik daar geen moment aan. Het is goed en noodzakelijk om dit onder de aandacht te brengen.

/door

Rachel E. Milano

Rachel werkt met heel teer materiaal, ze werkt met zand.

Links op het schilderij staat de zus van Rachel; Heather. Zij stierf toen zij 7 jaar oud was. Mw. Milano en haar zus zijn overlevenden van seksueel misbruik. Dit misbruik begon op 4 jarige leeftijd. Heather was 1 jaar en 10 dagen ouder dan Rachel.
Achter het Symbool van Bewustzijn / Besef is uitgebeeld hoe de omstandigheden waren waarin de zusjes leefden: seksueel misbruik, ernstige verwaarlozing en huiselijk geweld met de dood van Heather tot gevolg.

Hierboven zie je het binnenste kunstwerk, welke je bijna niet kunt zien door de smalle opening tussen de twee front panelen met het Symbool van Bewustzijn / Besef, als de panelen gesloten zijn.
De geheime deur zie je aan de linkerkant, boven de man met bril en met de persoon die zich uitstrekt. Het boek is verborgen achter een gescharnierd deurtje.
De foto laat het open geklapte kunstwerk zien en de foto boven laat de achterkant zien.

/door

Askoa

Askoa, die zich bedient van het pseudoniem Sombra (schaduw), is 38 jaar geleden geboren in Bilbao (Spaans Baskenland). Ze draagt de sporen van een gruwelijke jeugd, vol fysiek geweld, seksueel misbruik en verwaarlozing.

In haar huwelijk herhaalde zich het scenario van geweld en verkrachting. Ze is gescheiden, en woont nu in een rustig provinciestadje in de uitlopers van de Pyreneeën in Noord Spanje met haar zoon, dochter en twee huisdieren. Ze werkt in de verzorging en probeert haar leven weer op de rails te krijgen. Haar kunstuitingen helpen haar daarbij.

Het luisteren naar muziek helpt haar om de woordenstroom op gang te brengen bij het schrijven van haar gedichten. Schilderen doet ze daarentegen het liefst in stilte, in de nachtelijke uren.

/door

Marleen Vermeulen

Ik ben geboren in 1965 in Harderwijk en was als kind altijd al aan het tekenen en aan het fotograferen. Later is dat schilderen geworden en het digitaal bewerken van eigen foto’s en schilderijen. De beide disciplines vullen elkaar erg goed aan en gaan vaak zelfs samen in 1 werkstuk.

De ruwe beelden ontstaan in eerste instantie eigenlijk altijd intuïtief. Ik heb gemerkt dat het erg therapeutisch werkt om op die manier te schilderen en ontdekte dat de hand, gestuurd door het onbewuste, vaak meer weet dan het hoofd. Door het analyseren van mijn abstracte werk kom ik meer te weten over mijzelf en naarmate ik duidelijker ga zien wat het voor mij betekent, krijg ik ook meer de behoefte om dit te delen en wordt het werk ook minder abstract maar blijft er altijd voldoende ruimte voor een eigen interpretatie bij de kijker.

Het is vaak een proces van maanden waarin het werkstuk steeds verandert en groeit, voordat ik weet dat het af is. Ik wissel graag van gedachten over mijn werk en wat het voor mij en de kijker betekent. Ik heb dan graag dat de ander het initiatief neemt om te voorkomen dat ik het een of ander al van te voren invul. Ik houd de ander graag een spiegel voor en heb hier met 2 werken dan ook letterlijk voor gekozen. Een kunstwerk van mij, kan voor de ene persoon heel confronterend en/of zelfs choquerend zijn (ook al is dat laatste nooit mijn intentie) en voor de ander heel onschuldig, heb ik gemerkt. Ik vind dat fascinerend en leerzaam.

Het afgelopen jaar heb ik veel met slachtoffers van seksueel en huiselijk geweld gesproken en mij er over verbaasd dat velen van hen zich schamen, terwijl dat alleen voor de dader op zijn plaats is. Daarom hoop ik dat mijn werk er enigszins toe bijdraagt dat een slachtoffer van misbruik zich sterk kan maken om de betreffende daden aan de kaak te stellen. De enige houding die volgens mij past en bijdraagt tot genezing van het slachtoffer, voor zover dat mogelijk is.

/door

Marjelle

Mijn naam is Marjelle en ik ben 43 jaar oud. Ik woon sinds kort in het dorp Diessen, ten zuiden van Tilburg. Deze plek heb ik bewust uitgekozen om nog meer innerlijk tot rust te komen, de rust die ik nodig heb om mijn ervaringen te verwerken tot kunst.

Het woord ‘kunstenaar’ vind ik een wat beladen term, het roept bij mij meteen het beeld op van iemand die een atelier heeft en zijn/haar brood verdient met het maken van maatschappelijk gewaardeerde kunstwerken. Dat doe ik niet, maar ik heb van mijn huiskamer wel een soort van werkruimte gemaakt waar ik enerzijds mediteer of dans of muziek maak om tot mezelf te komen, anderzijds werk aan mijn liedjes of bv een dans die ik aan het maken ben. Het ligt vaak in elkaars verlengde maar ik heb niet altijd de rust en de ruimte van binnen om te werken aan mijn creaties.

Gedichten schrijven doe ik al vanaf mijn zesde en dat is uitgegroeid tot een uitgekristalliseerde vorm van zelfexpressie die me enorm helpt om mijn innerlijk leven te begrijpen, te doorvoelen, te duiden, en om te zetten in betekenisvolle woorden. Ik krijg daar gelukkig veel goede reacties op krijg, want het is belangrijk voor me dat ik ook gelezen wordt en als ik mensen steun en troost kan geven via mijn gedichten geeft dat ook een stuk zin en betekenis aan alles wat ik nu ervaar en wat ik heb meegemaakt.

Mijn gezin was alles behalve veilig omdat mijn moeder hysterisch, tegen het psychotische aan kon worden en veel schade heeft aangericht als ze zo was, zowel emotioneel , fysiek als seksueel. Ik heb angsten gehad als kind, en een flinke angststoornis overgehouden aan alles waar ik in mijn vroege kinderjaren mee geconfronteerd werd. Mijn vader was alles voor ons maar moest niet zoveel hebben van mijn emoties, waardoor ik die heb leren onderdrukken, en steeds meer alleen het lieve en slimme meisje werd wat hij graag zag. Gelukkig heb ik langzaam door steeds betere afgestemde begeleiding geleerd mijn emoties serieus nemen en te uiten, een eerste stap richting verwerking….

Mijn gedichten helpen me vooral om alles te laten zijn zoals het is, alle mooie en misvormde kanten van mijn persoonlijkheid, en alles wat dat oproept, alle processen van vast komen te zitten en weer bevrijd worden, alles mag er zijn als ik een gedicht schrijf, en dat ervaar ik uiteindelijk als het meest helend. Daar zit voor mij ook de verbinding met het spirituele, want alleen het goddelijke in ons of om ons heen is in staat tot zo’n oneindig groot mededogen, waarin geen goed of fout bestaat.

/door