Mijn naam is Renée Sieben. Intussen heb ik rust gevonden, vooral als ik in de natuur kan zijn, aan de zee wandelen of schilderen. Vele jaren was er een grote onrust, gevolgen van geweld en contactafbreuken.

Ja… maar je landt toch niet toevallig bij een partner die geweld uitoefent?

Eerst moest ik door een heel diep dal om erachter te komen dat ik in mijn kindertijd en jeugd mishandeld werd, niet seksueel, maar subtiel, zoals je dat noemt. Het was een disfunctioneel gezin, waar conflicten en schadelijke gedragspatronen aan de orde van de dag waren. Nu weet ik: kinderen die in zulke omgevingen opgroeien, beschouwen deze dynamieken meestal als normaal. Dit disfunctionele gezin bepaalde mijn levensweg.

En zo landde ik bij de partner, die paste bij deze levensweg, en de mishandelingen gingen verder, alleen keihard, steeds harder, kouder, definitief en op ieder gebied, dus ook seksueel. Pas na een veel te lange, gigantisch uitputtende tijd, vond ik met behulp van andere mensen de weg eruit. Vele therapieën waren noodzakelijk om datgene, wat ik mee moest maken, te verwerken en om eindelijk erachter te komen hoe ik in die ellende geland was. Grote rotsblokken lagen voor me op de nieuwe weg, die ik wilde volgen. Dat heb ik geschilderd. Enorme keien, die ik eerst moest wegruimen of eroverheen moest klimmen om die nieuwe weg te volgen. Ik ben verder kunnen gaan, maar het was ontzettend veel werken aan mezelf. De hele familie plus mijn eigen drie kinderen hebben het contact met mij verbroken. Zoals vele mensen bekend is, want de dader moest beschermd worden. Gekozen hebben ze voor diegene die geweld uitoefende en nog steeds uitoefent, want hij dreigde me altijd „mij het liefste weg te nemen“. Mijn drie kinderen, die ik voor een groot gedeelte alleen opvoedde en een hele lange tijd mocht liefhebben, zijn hun weg verder gegaan… de weg die ze kennen.

Ik heb weinig over meegemaakt geweld geschilderd, omdat het me steeds triggerde. Veel meer ben ik met bonte kleuren aan de slag gegaan; ik heb vele kleurrijke schilderijen gemaakt. Sinds enkele jaren ben ik lid van een groot euregionaal kunstenaressen-collectief. Verder schrijf ik veel en heb ik enkele boeken kunnen uitgeven in Duitsland, België en Nederland. Hier kan ik mijn levensgeschiedenis met ondergaan geweld, pijn en verdriet, maar ook mijn proces van verandering en groei kwijt. Ik schrijf onder enkele pseudoniemen.

Homepage: www.reneesieben.de

Instagram: sieben.renee