Een boek waarin een aantal portretten van mensen weergegeven worden in beeld en door middel van interviews, waarin op pure en kwetsbare wijze mensen hun verhaal vertellen. Verhalen van aangrijpende gebeurtenissen die hun leven hebben getekend. Vaak al op jonge leeftijd, en die gevolgen hebben voor de rest van hun leven. Verhalen die gehoord en gelezen moeten worden omdat empathie mensen verbindt met elkaar. En dat hebben we zoals de auteurs van dit boek geloven, juist in deze tijd zo hard nodig.

Esther Veerman, de oprichter van Stichting Kunst uit geweld is ook gevraagd in dit boek haar verhaal te vertellen. En ook zij is gefotografeerd op een manier die gevoelig en kwetsbaar is. Het valt niet mee om telkens opnieuw je verhaal te vertellen. Zeker niet, als het gaat om kindermisbruik. En al helemaal niet als het je familie betreft. Het zijn dilemma’s waar iedereen die ermee te maken heeft zich telkens weer voor geplaatst voelt. Zwijg ik, of doorbreek ik dit zwijgen toch omwille van mijn eigen genezing en probeer ik een weg te vinden naar een kwalitatief beter leven?

Ik (Esther) heb een lange weg af moeten leggen. Zo heb ik veel crisisopnamen in de psychiatrie achter de rug, fout-diagnoses moeten bijstellen, zowel in de psychiatrie als in de reguliere geneeskunde. Vaak heb ik moeten horen dat pijn en lijden “tussen de oren” zat. En nu jaren later en veel wijzer geworden weet ik dat ook het lichaam veel te lijden heeft gehad onder alle trauma uit de jeugd. Een lichaam slaat immers herinneringen op? En dat vertaalt zich later toch op de een of andere manier terug. De weg is dus nog niet voorbij, maar het is wel een weg met hoop geworden.
En zo probeer ik samen met anderen van onze Stichting ook weer van die hoop uit te delen.

Leest u gerust het interview in het bijzondere boek! Naast natuurlijk alle andere indrukwekkende en verhalen die zeer de moeite waard zijn van het lezen!.
https://blootgelegd.info

Het boek Blootgelegd is te verkrijgen via de Uitgever.
https://bookshop.uitgeverijblooming.nl/winkel/boeken/blootgelegd-marijke-kolk-margriet-wentink-9789082998900

Mijn stem klinkt vreemd
Ik ben een leugen
Verscholen in de tijd
Ooit was hij iemand anders
Die mij verliet,
van mij ontheemd
Hem zou ik nooit meer willen heugen
Ik ben een ander toegewijd

Zijn stem klinkt vreemd
Hij is een leugen
Mijn ander weet niet wie ik ben
Hij leeft zijn eigen leven
Waarvan ik niets meer ken
Toch diep in mij weet ik nog steeds
Met hem ben ik verweven

Wij zijn een leugen voor elkaar
Ik ben niet hem, hij is mij niet
Ik haat zijn lach, hij lacht om mij
Mijn diep verdriet voor hem onwaar
Zijn haat treft mij, als hij mij ziet
Ik zou hem nooit meer willen zijn
Hij voelt zo groot en ik ben klein

Ik speel, ik lach, hij typt, bedenkt
Ik dartel in de avondzon
Ik ijver met het speelgoed in de ton
Hij telt zijn centen, leest een studieboek
Hij neemt mijn leven eer ik nog begon
Ik leef, ik ben; niets is er wat ik zoek
In alles heeft hij mij gekrenkt

De tijd verwrong ons samen zijn
Ik ken zijn leven niet,
Wat moet ik met zijn knuffelbeer
En buiten spelen is dat fijn?
Ha ha! Ik leef mijn leven zonder hem
Is hij er ooit geweest, wanneer?
Ik ben zo groot en sterk,
ik kan de hele wereld aan
Hij moet niet zeuren, broos en teer
Hij moet zijn eigen weg maar gaan

Toch…
In mist verborgen, klinkt toch die valse leugen
Van zijn gebroken kindertijd
Ik zoek naar wie ik allemaal ben
Waarin hij samen met mij lijdt

Want daar, ver weg, in heimelijk verlangen
Tussen wie ik toch nog echt zou zijn
Scheurt mijn gedachte wreed omlaag
Want tussen regels in mijn eerlijke gezangen
Voel ik, dat ik hem altijd in mij draag


Een hoopje zwart ligt op een steen
Ik zwijg
Ik zucht
Ik sla


Een bekje piept een bekje krijst
Ik zwijg
Ik zucht
Ik sla

Een stukje darm spat op mijn arm
Ik zwijg
Ik zucht
Ik sla

Mijn hand voelt bloed
Mijn hoofd verwelkt
Mijn hart ontsnapt
Aan mijzelf
En mijn meedogenloze opdracht

Een gat gegraven in de grond
Gevuld met hoopjes zwart
Ik zwijg
Ik huil
Ik sidder
Ik voel
Ik ben dit niet

Een hoopje zwart
Sterft in mij
Ik blijf achter
Met in mij
Dood bloed

Vanmorgen vroeg al was Stichting Kunst uit geweld in Huizen om de tentoonstelling in te richten samen met 8 kunstenaars. Esther heeft uitleg over de tentoonstelling gegeven bij Radio 1 in een vraaggesprek met Jurgen van den Berg.
De tentoonstelling in Huizen is in de bibliotheek vanaf morgen te zien tot en met 31 december: Plein 2000 1 in Huizen.
Klik hier om de uitzending terug te luisteren

In de zomer van 2011 ben ik (Esther Veerman) met mijn gezin (Alexander en zoon Sietse) naar New York gereisd. Het was een aantal jaren na 9-11. Op zich al enorm indrukwekkend om in Manhattan te zijn zo kort na de vreselijke gebeurtenissen die zich daar hadden afgespeeld.

Al enkele jaren werden op een Campus even buiten New York een grote Internationale Tentoonstelling georganiseerd voor slachtoffers van seksueel misbruik van over de hele wereld.

Voor deze tentoonstelling heb ik me opgegeven en eigen werk opgestuurd en besloten ook de tentoonstelling te bezoeken. De indruk die de tentoonstelling maakte was overweldigend. Het maakte stil. Intens verdrietig, maar ook boos. Hoe konden mensen elkaar zoveel leed aandoen?

We hebben uren langs de vele schilderijen, beelden en foto’s rondgelopen. Stil, heel stil. Ik herinner me dat het een stilte was die aan de ene kant zwaar en vol verdriet was, maar ook van elkaar was, niet alleen. Het is heel moeilijk om er woorden aan te geven.

Toch hebben we een aantal lotgenoten gesproken. Soms met handen en voeten. Maar wat begrepen we elkaar goed. Dat was voor mij voor het eerst. Ik had niet veel taal. Zeker niet in het Engels. En ik was dood verlegen. Teruggetrokken verlegen. Eenmaal thuis maakte het me echter ook sterk.

Niet alleen die tentoonstelling maar ook het contact dat ik kreeg met een mevrouw in Amerika, Marilyn van Derbur. Zij werd Miss America in 1958. Maar haar vader heeft haar in haar kindertijd misbruikt. Dat kwam uit toen zij 53 jaar oud was. Het stond overal in de krant. In eerste instantie werd zij niet geloofd. Tot haar zus zei: Hij deed het bij mij ook. Mij trof enorm dat zij zei: “Als men mij al nauwelijks gelooft, wie gelooft dan een kind?”

Ik heb op aanraden van mijn therapeut haar boek gelezen en contact met haar gekregen.

Het bezoeken van de tentoonstelling in New York en het contact met Marilyn van Derbur heeft me intens geïnspireerd.

Zo ben ik terug in Nederland op zoek gegaan naar een manier om hier tentoonstellingen te organiseren. En sinds november 2011 doen we dat als Stichting Kunst uit geweld. Met een enthousiaste vastberaden groepje mensen. Sommigen achter de schermen, anderen meer praktisch en op de voorgrond. Vaak samen met burgerlijke gemeenten.

Ons doel is om de gevolgen van huiselijk geweld en seksueel misbruik te laten zien door middel van kunst. Lotgenoten met elkaar in contact te brengen tijdens de tentoonstellingen en burgers en professionals meer te weten te laten komen over de gevolgen van geweld. En we hopen dat zo mensen meer en eerder over de drempel durven komen met hun verhaal. Of , nog beter, dat we geweld helpen voorkomen. Want, het moet echt de wereld uit.

[contact-form-7 id=”2183″ title=”Esther Veerman”]

In 1999 nam de synode van wat nu de PKN is, uitdrukkelijk stelling tegen seksueel misbruik. ‘Seksueel misbruik is zonde: kwaad in Gods ogen en onrecht tegen de medemens. De kerk dient onomwonden te kiezen voor slachtoffers.’ Esther Veerman uit Vriezenveen roept de kerk op, daar nu eens eindelijk werk van te maken.

Het radioprogramma Hoogtij, is op zondagmorgen bij RTV Oost om 8 uur te beluisteren.

Voor meer info: Klik hier

Het evenement in Rotterdam – drie dagen tegen seksueel misbruik in families – ligt achter ons. We kijken terug op bijzondere ontmoetingen tussen burgers, survivors en professionals. Van tevoren hadden we niet durven voorspellen dat het ons allemaal zo goed zou doen om ruimte te maken naar elkaars verhalen te luisteren, vragen te durven stellen en vooral ook, de antwoorden uit te luisteren. Ik hoop dat ik voor elke bezoeker spreek door te zeggen dat het leerzaam en ook in enige vorm als een vorm van herstel is ervaren.

In mijn blog probeer ik daar iets over op te schrijven.
De foto’s zijn gemaakt door Karin en Jennie

Afgelopen donderdag was Europese Dag van het Slachtoffer 2018. Als Stichting Kunst uit geweld hebben we meegewerkt aan aanpak en preventie Seksueel Geweld met gemeente Rotterdam. Er zijn in de binnenstad van Rotterdam kaarten uitgedeeld aan burgers met de vraag om te helpen Seksueel Geweld aan te kaarten en niet langer te zwijgen bij vermoeden van geweld bij gezinnen.

Foto’s van de kaarten zie je hier. De kaarten liggen nog in de bibliotheek van Rotterdam. We hopen dat meer mensen kinderen en gezinnen te hulp zullen komen.

Het volgende citaat staat op de kaart van Tanja: jongens fietsten langs ons huis en riepen:”incest, incest.”, Iedereen in onze buurt wist eigenlijk wel dat er seksueel misbruik bij ons thuis speelde, “dat vieze mannetje daar…” Niemand deed iets. Ik ben 8 jaar lang misbruikt door mijn vader.

Wil jij nu ook reageren, of heb jij vermoedens van misbruik bij jou in de buurt. Neem contact op met Veilig Thuis, www.vooreenveiligthuis.nl

Stichting Kunst uit geweld bestaat nu zo’n 6 jaar en na een prachtige nieuwe website waren we nu ook toe aan nieuwe folders! Ze zijn prachtig geworden! Full colour, zig-zag folders met goede informatie over al het werk van Stichting Kunst uit geweld.

“Verhalen van seksuele intimidatie en huiselijk geweld komen steeds meer in het nieuws. Al jaren strijdt Esther Veerman onafgebroken voor het stoppen van geweld. Dat doet zij door het organiseren van tentoonstellingen voor en met mensen die ervaringen delen door middel van kunst.”

Voor meer informatie kijk verder op onze website of neem contact op met Esther via het contactformulier of mail esther@kunstuitgeweld.nl