Nieuw op de website: Renée Sieben

Mijn naam is Renée Sieben en ik woon in Aken, Duitsland. Sinds enkele maanden ben ik nieuw in deze groep.

Afgelopen herfst heb ik deelgenomen aan de tentoonstelling Kunst doorbreekt stilte in De Meerpaal in Dronten. Ik vind het ontzettend belangrijk dat er een tentoonstelling wordt georganiseerd over geweld en seksueel misbruik.

Ik ben opgegroeid in Zuid-Limburg, in een gezin waarin het slechte huwelijk van mijn ouders leidde tot verstoorde onderlinge verhoudingen. Mijn moeder, een kille en hooghartige vrouw, kleineerde mij als dochter waar zij maar kon.

Gelukkig kon ik vaak terecht bij mijn oma, die mij veel liefde en aandacht heeft gegeven. Zij was mijn reddende engel.

Op mijn negentiende ontmoette ik mijn eerste echtgenoot, die de vernederingen van mijn moeder voortzette, maar dan op een veel afschuwelijkere manier. Dit huwelijk werd gekenmerkt door controle, vernedering, seksueel geweld en psychische druk. Wat naar buiten toe leek op een gewoon gezinsleven met drie kinderen, ontwikkelde zich binnenshuis tot een systeem van angst, isolatie en voortdurende escalatie.

Met de jaren verslechterde de situatie. De vader van mijn kinderen werd steeds agressiever. Hij controleerde het geld en het dagelijks leven, oefende psychische druk uit en dwong mij keer op keer tot seksuele handelingen.

Ondanks meerdere pogingen om hulp te vinden – bij artsen, therapeuten en hulpverleningsinstanties – bleef de situatie lange tijd ongewijzigd.

Pas toen de situatie levensbedreigend werd en ook de kinderen steeds meer onder de gevolgen leden, moest ik concrete stappen ondernemen om bij deze man weg te gaan. Ik kreeg veel hulp, zocht juridisch advies, documenteerde het geweld en probeerde mijzelf en mijn kinderen uit deze destructieve relatie te bevrijden.

Na de beëindiging van mijn eerste huwelijk had ik jarenlang therapeutische hulp nodig om mijn leven opnieuw op te bouwen en een andere levensweg in te slaan. Over deze periode heb ik enkele schilderijen gemaakt.

Mijn moeder zette mij talloze keren haar huis uit omdat ik weerwoord gaf. Zij trok ook mijn broer en zus mee in haar afwijzing, waardoor zij uiteindelijk eveneens het contact met mij verbraken.

Mijn kinderen heb ik alleen opgevoed, ondanks veel financiële en andere tegenwerkingen van hun vader. Zij waren de belangrijkste mensen in mijn leven en ik gaf hun al mijn liefde.

Maar de vader had mij tijdens het huwelijk al gedreigd mij „het allerliefste af te nemen”.

Dertien jaar geleden hebben mijn kinderen, zonder uitleg, het contact met mij verbroken.

Opnieuw had ik jarenlang therapeutische hulp nodig om hiermee enigszins te leren omgaan. Hoewel ik de verklaringen en inzichten van therapeuten begrijp, blijft het emotioneel vaak moeilijk te bevatten dat ik mijn kinderen verloren heb.

Zoveel jaren therapie waren nodig om verder te kunnen leven. Mijn leven is nu volledig anders dan vroeger. Al vroeg werd mij verteld dat ik niet in de familie paste. En de vader van mijn kinderen heeft het, vraag mij niet hoe, voor elkaar gekregen om de kinderen van mij weg te trekken.

Tien jaar geleden heb ik meegewerkt aan een documentaire over geweld tegen vrouwen. Het werd een prachtige film. Mijn ex-man zag de documentaire en spande een rechtszaak tegen mij aan. De rechter bepaalde vervolgens dat ik bepaalde uitspraken over het geweld, die ik in de film had gedaan, nooit meer mocht herhalen, ook niet op een andere manier.

Ik schilder al mijn hele leven en maak inmiddels deel uit van een euregionaal collectief van kunstenaressen. Ik ontspan het beste wanneer ik met veel kleurrijke verf kan werken. Mijn inspiratie haal ik uit de natuur en ik geniet ervan mij te laten leiden door vormen en kleuren.

Mij in de schilderkunst bezighouden met het zware geweld dat ik heb meegemaakt, zet mij te veel onder spanning. Daarbij komt dat die rechterlijke uitspraak mij verbiedt om over mijn ervaringen te schilderen zoals ik die heb beleefd. Toch heb ik enkele schilderijen gemaakt en durfde ik die te exposeren, onder andere in Dronten.

Schriftelijk kan ik mij intensief uiten over het geweld dat ik binnen mijn familie heb ervaren. Onder pseudoniemen zijn daarom enkele boeken van mij gepubliceerd.

Steeds weer stel ik vast dat machtsmisbruik, geweld en uitingen van haat, zowel in de schilderkunst als in de literatuur, nauwelijks uit te drukken zijn, althans niet precies zoals ik ze heb ervaren.

Ik ben nu 73 jaar oud. Een jaar geleden kreeg ik kanker en onderging ik een zware radio-chemotherapie, waarvan ik nog steeds niet volledig ben hersteld.

Twintig jaar geleden heb ik een lieve man leren kennen die mij accepteert zoals ik ben. Inmiddels zijn wij getrouwd. Hij steunt mij in alles, en dat is ontzettend waardevol.