Keer op keer verwonder ik me wanneer onze handen iets laten zien van wat er in ons hart leeft.

Lang voordat ik woorden kon geven aan mijn ervaringen van seksueel misbruik, spraken mijn handen. Met behulp van verf, klei, krijt en stenen kreeg mijn binnenwereld van diepe duisternis en eenzaamheid een stem. Waar ik monddood was gemaakt, werd kunst mijn taal en doorbrak het mijn stilte.

De meeste van deze werken heb ik destijds weggegooid. De werken die ik nog heb, wil ik laten spreken. Ze zijn een stem voor wie geen woorden heeft of geen stem durft te laten horen.

Met deze online expositie wil ik laten zien dat naast lijden en wanhoop ook hoop kan ontstaan, zelfs na diep trauma.

Bovenal wil ik laten weten: je bent niet alleen!

Jetty